เครื่องแต่งกายสมัยราชวงศ์ถัง (ชุดฮั่นฟู่สมัยราชวงศ์ถัง) แสดงถึงการผสมผสานของสุนทรียศาสตร์จีนคลาสสิก ผสมผสานรูปแบบที่เข้มงวดของราชวงศ์โจว ความยิ่งใหญ่ที่กว้างขวางของยุคสงครามรัฐ การมีชีวิตชีวาที่กระฉับกระเฉงของราชวงศ์ฮั่น และความสง่างามที่เหนือธรรมชาติของยุคเว่ย-จิ้น การหลอมรวมนี้ส่งผลให้เกิดเครื่องแต่งกายที่หรูหราและประณีตกว่ายุคก่อนหน้าอย่างเห็นได้ชัด สร้างจุดสูงสุดใน เครื่องแต่งกายจีนโบราณ ทั้งในแง่ของการออกแบบและการตกแต่ง.
วิวัฒนาการของแฟชั่นในสมัยราชวงศ์ถัง (พ.ศ. 1161–1550) สามารถสรุปได้เป็นสามช่วง ได้แก่
- ยุคต้นราชวงศ์ถัง: มีลักษณะเด่นคือ ธรรมชาติและสดชื่น สุนทรียศาสตร์.
- ห่าวถัง (เซิงถัง): นิยามโดย หรูหรา โอ่อ่า และฟุ่มเฟือย สไตล์.
- กลางถึงปลายราชวงศ์ถัง: เป็นที่รู้จักจาก เจิดจ้าและบางครั้งก็แปลกประหลาด การออกแบบ.
ลักษณะเด่นของ แฟชั่นสมัยราชวงศ์ถัง คือความเปิดกว้างต่ออิทธิพลจากต่างประเทศ มันได้นำองค์ประกอบจากเครื่องแต่งกาย “ฮู” โดยเฉพาะเสื้อผ้าของชาวเซี่ยเปยทางตะวันตกเฉียงเหนือและสไตล์จากรัฐในเอเชียกลาง มาผสมผสานกับเสื้อผ้าแบบดั้งเดิมของชาวฮั่น (จีน) สร้างสรรค์รูปแบบใหม่ที่มีเอกลักษณ์.
ชุดเครื่องแต่งกายหลักสำหรับผู้ชายในสมัยราชวงศ์ถังประกอบด้วย หยวนหลิงเป่าซาน (เสื้อคลุมคอปกกลม), ฟุตู (ผ้าโพกศีรษะ/เครื่องประดับศีรษะ), เกได (เข็มขัดหนัง), และ ชางเหยา วิทยาศาสตร์การจัดการ (รองเท้าบูทหนังสีดำสูง) ในขณะที่ เสื้อผ้าสตรีสมัยราชวงศ์ถัง แสดงให้เห็นถึงความหลากหลายอย่างมาก แต่แฟชั่นของผู้ชายกลับมีมาตรฐานที่ค่อนข้างตายตัวมากกว่า.
ชุดพิธีกรรมแบบดั้งเดิม (กวนเมียนอี้ซัง) ถูกสงวนไว้สำหรับโอกาสสำคัญ เช่น การบูชาฟ้าดินและศาลบรรพบุรุษ สำหรับกิจการอื่น ๆ ทั้งหมด ฟุตู และ เปาซาน ชุดรวมเป็นแฟชั่นที่ได้รับความนิยม.
ระบบรหัสสีอย่างเป็นทางการ
สีของเสื้อคลุมของเจ้าหน้าที่ถูกกำหนดอย่างเคร่งครัดตามตำแหน่งของพวกเขา ซึ่งเป็นระบบที่อธิบายไว้อย่างละเอียดในเอกสารทางประวัติศาสตร์ เช่น ถัง หลี่เยวียน (พระราชบัญญัติทั้งหกของราชวงศ์ถัง) และพระราชกฤษฎีกาที่บันทึกไว้ใน คุณถัง เหวิน.
| ยศอย่างเป็นทางการ | สีของชุด (คำศัพท์ภาษาจีน) | การตกแต่ง |
| ระดับสามขึ้นไป | สีม่วง (紫/Zǐ) | หยก (玉/Yù) |
| ระดับห้าขึ้นไป | สีแดงเข้ม/สีแดงเลือดนก (朱/จู๋ หรือ 緋/เฟย) | ทองคำ (金/Jīn) |
| อันดับที่หกและอันดับที่เจ็ด | สีเขียว (ลู่/ลู่) | เงิน (เงิน) |
| อันดับที่แปดและเก้า | สีฟ้า/น้ำเงิน (青/Qīng) |
ทองเหลือง (鍮石/Tōushí)
|
เจ้าหน้าที่ระดับล่างที่ไม่ได้รับการจัดประเภท (นอกเหนือจาก) และสามัญชน (ผู้มีความสามารถ) โดยทั่วไปได้รับอนุญาตให้สวมใส่ สีเหลืองหรือสีขาว, ประดับด้วยทองแดงหรือเหล็ก อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเกรงว่าจะเกิดความสับสนกับสีเหลืองของจักรพรรดิ จักรพรรดิเกาจงจึงได้ออกพระราชกฤษฎีกาห้ามสามัญชนสวมใส่สีเหลืองทุกเฉดสีโดยทั่วไปในปี ค.ศ. 668.
องค์ประกอบสำคัญของเครื่องแต่งกายของถังเมี่ยน
เครื่องสวมศีรษะ: ฝูตู (幞头)
การ ฟุตู (ฟูโตว) ผ้าไหมหรือผ้าฝ้ายสีดำที่พันรอบผม เป็นผ้าคลุมศีรษะที่พบเห็นได้ทั่วไปมากที่สุดสำหรับผู้ชายในสมัยราชวงศ์ถัง เดิมทีเป็นเพียงผ้าผืนบางนุ่ม (เจ๋อซัง จิน), มันได้พัฒนาขึ้นในสมัยราชวงศ์ถัง เพื่อให้ได้รูปทรงที่แข็งแรงและคงรูป มีการเสริมโครงสร้างภายในที่เรียกว่า จินซี (กรอบบางและแข็งทำจากไม้, หวาย, หรือหนัง) ถูกนำมาใช้.
รูปแบบของ ฟุตู พัฒนาอย่างมีนัยสำคัญตลอดหลายศตวรรษ ส่งผลให้เกิดหมวดหมู่ที่แตกต่างกัน:
- ปิงโถวเสี่ยวหยาง (平头小样): รู้จักกันในชื่อ “ทรงเล็กแบบเรียบ” ซึ่งเป็นที่นิยมในช่วงต้นราชวงศ์ถัง มีลักษณะเด่นคือด้านบนที่ต่ำและเรียบ.
- วูเจีย จูจางหยาง (武家诸王样): “สไตล์เจ้าชายตระกูลอู๋” ซึ่งกล่าวกันว่าถูกสร้างขึ้นโดยจักรพรรดินีอู๋เจ๋อเทียน สไตล์นี้มีลักษณะเด่นที่เห็นได้ชัด สูงขึ้น ส่วนหัวของหมวกมีลักษณะเว้าตรงกลางอย่างชัดเจน.
- หยิงหวาง บูหยาง (英王踣样): “สไตล์โค้งของเจ้าชายหยิง” ซึ่งถูกแนะนำในรัชสมัยของจักรพรรดิจงซง หมวกนี้ถึงกับ สูงกว่า มากกว่าสไตล์ Wujia และมักจะมีลักษณะโน้มตัวไปข้างหน้าหรือด้านข้าง บางครั้งถูกอธิบายว่ามีลักษณะคล้ายสองกลีบกลมอยู่ด้านบน.
- กวนหยาง จินจื่อ (官样巾子): “หมวกสไตล์ทางการ” ซึ่งปรากฏขึ้นในสมัยไคหยวน หมวกนี้มีลักษณะสูง ไม่มีการเอียงไปข้างหน้าเหมือนหมวกสไตล์หยิงหวัง และมักจะมี ด้านบนแหลมเล็กน้อย.
เสื้อคลุม
เสื้อผ้าผู้ชายแบบถัง นำเสนอประเภทเสื้อผ้าชั้นบนหลักห้าประเภท: เป่า, รู, ชาน, อาว, และ บันบิ.
1. ป่าว (袍 – เสื้อคลุม)
- เสื้อคลุมแขนบานทรงกว้าง (โบ สลีฟ ไวด์ โรบ): มีลักษณะเด่นคือแขนเสื้อที่กว้างและทรงหลวม สอดคล้องกับชุดฮั่นฟูแบบดั้งเดิม ใช้สำหรับ ชุดทางการและชุดพิธีการ. สไตล์ที่รวมอยู่ได้แก่ เสื้อคลุมแบบปกตรงและด้านหน้าต่างกัน (สวมโดยจักรพรรดิและขุนนางชั้นสูงในราชสำนัก) และ เสื้อคลุมแขนยาวด้านหน้าขวาแบบปกไขว้ (สวมใส่โดยทั้งเจ้าหน้าที่และสามัญชน).
- เสื้อคลุมแขนแคบ (เสื้อคลุมแขนแคบ): สไตล์ที่ใช้งานได้จริงซึ่งได้รับอิทธิพลจาก แฟชั่นฮู (ตะวันตก/เร่ร่อน) และสวมใส่สำหรับกิจกรรมประจำวัน.
- เสื้อคลุมคอจีน (圆领袍/หยวนหลิงเป่า): สิ่งนี้กลายเป็นเครื่องแต่งกายที่ได้รับการยอมรับอย่างแพร่หลายที่สุดในราชวงศ์ถัง สวมใส่โดยทุกชนชั้นทางสังคมและทั้งสองเพศ เสื้อคลุมมังกรของจักรพรรดิ ซึ่งเห็นได้ในภาพวาดประวัติศาสตร์ มักเป็นรูปแบบที่ดัดแปลงจากการออกแบบแขนแคบและคอกลมนี้.
- เสื้อคลุมปกพับ (翻领袍/Fanling Pao): มีต้นกำเนิดจากชาวอุยกูร์ (ฮุยเหอ) เสื้อคลุมที่มีปกเสื้อแบบพับซ้อนนี้กลายเป็นสไตล์ที่ได้รับความนิยมเนื่องจากการแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรมและเศรษฐกิจอย่างใกล้ชิด.
2. รู (襦)
นิยามว่าเป็น เสื้อแจ็คเก็ตสั้น ที่ยาวไม่เกินเข่า ร่างกายที่กะทัดรัดและแขนเสื้อที่แคบถูกออกแบบมาเพื่อความเหมาะสมและจับคู่กับกางเกง (คู) หรือกระโปรง (ชาง).
3. 衫 (ชาน – เสื้อ)
- ลานซาน (襕衫): ชุดครุยของนักวิชาการอย่างเป็นทางการที่สงวนไว้เฉพาะสำหรับชนชั้นสูงและข้าราชการ โดดเด่นด้วยขอบ/ชาย (lán (ภาษา)) ใกล้ด้านล่าง.
- เกอคูชาน (ขาดเสื้อ) เสื้อเชิ้ตแบบมีผ่าด้านข้างที่ใช้งานได้จริง การผ่าช่วยให้เคลื่อนไหวได้ง่าย ทำให้เป็นเสื้อผ้าที่ได้รับความนิยมสำหรับ สามัญชน, คนงาน, และทหาร.
4. อาโอ (袄 – แจ็กเก็ต)
วิวัฒนาการของ รู, เดอะ อาว เป็นเสื้อแจ็คเก็ตที่มีซับใน.
- ลองอาว: สวมใส่เป็นชุดลำลองหรือชุดอยู่บ้านแบบไม่เป็นทางการ.
- สั้น Ao: เสื้อแจ็คเก็ตสั้นมีเส้นลาย มักสวมใส่กับ คู (กางเกงขายาว) สำหรับขี่ม้าหรือกิจกรรมทางทหาร โดยเน้นการเคลื่อนไหวเป็นหลัก.
5. บันบิ (ครึ่งแขน)
หมายถึง “ครึ่งแขน” บันบิ เป็นเสื้อคลุมยาวถึงเอวที่สามารถสวมใส่เป็นชั้นในหรือชั้นนอกได้ คล้ายกับเสื้อสองชั้นหรือเสื้อกั๊กสมัยใหม่ เดิมทีเป็นเครื่องแต่งกายสำหรับพิธีการ แต่ได้รับการออกแบบใหม่ในสมัยราชวงศ์ถังให้มีแขนสั้นลงเพื่อความสะดวกมากขึ้น กลายเป็นเครื่องแต่งกายประจำวันมาตรฐาน เครื่องแต่งกายสำหรับแรงงาน.
เสื้อผ้าชั้นล่าง
กางเกงชั้นในของผู้ชายชาวถัง ประกอบด้วยเป็นส่วนใหญ่ ชาง และ คูเซ่.
- ชาง (裳 – กระโปรง): ในทางประวัติศาสตร์หมายถึงเสื้อผ้าที่ปกปิดส่วนล่างของร่างกาย, ชาง ทำหน้าที่เป็นองค์ประกอบหลักของ เครื่องแต่งกายสำหรับพิธีกรรมหรือพิธีการ สำหรับผู้ชายในราชวงศ์ถัง คล้ายกับกระโปรงพิธีการ การสวมใส่ในชีวิตประจำวันนั้นไม่เป็นที่นิยม.
- คุเซ (袴褶 – กางเกง) เดิมทีเป็นเครื่องนุ่งคลุมขา (คล้ายถุงน่องยาว) คูเซ่ พัฒนาเป็นกางเกงที่มีเป้ากางเกงเพื่อความสะดวกในการขี่ เนื่องจากความยืดหยุ่นและความสะดวกสบายของมัน คูเซ่ กลายเป็นเครื่องแต่งกายทั่วไปในชีวิตประจำวันสำหรับ ทุกชั้นเรียน—จากจักรพรรดิสำหรับการขี่ม้า ไปจนถึงสามัญชนสำหรับการทำงาน.
สรุปและข้อสรุป
การศึกษาของ แฟชั่นสมัยราชวงศ์ถัง เผยให้เห็นระบบเครื่องแต่งกายที่ซับซ้อนซึ่งทั้งมีความงดงามทางสุนทรียะและฝังรากลึกในโครงสร้างทางสังคม ลักษณะสำคัญได้แก่:
- การสังเคราะห์และนวัตกรรม: เสื้อผ้าแบบถังผสมผสานสไตล์จีนดั้งเดิมเข้ากับอิทธิพลจากต่างประเทศ (โดยเฉพาะ เสื้อคลุมคอจีนทรงกลมสไตล์ฮู), สร้างภูมิทัศน์แฟชั่นที่มีเอกลักษณ์และหลากหลาย.
- ลำดับชั้นทางสังคม: การใช้เฉพาะเจาะจง สี (สีม่วง, สีแดงเข้ม, สีเขียว, สีน้ำเงิน) เป็นเครื่องมือที่เข้มงวดในการบังคับใช้ทางสายตา ระบบยศและชั้นตำแหน่งทางการ.
- ความเหมาะสมในการใช้งานและความหลากหลาย: ในขณะที่ชุดพิธีการยังคงรูปแบบโบราณไว้ ชุดใส่ในชีวิตประจำวันกลับเน้นความสะดวกสบายด้วยเสื้อผ้าแขนแคบ เช่น หยวนหลิงเป่าซาน และสิ่งของที่ยืดหยุ่นได้ เช่น คูเซ่ (กางเกงขายาว) และ บันบิ (เสื้อกั๊ก), แสดงให้เห็นถึงการให้ความสำคัญกับการเคลื่อนไหวควบคู่ไปกับความยิ่งใหญ่.
ที่ วิถีฮั่นฝู, เรามุ่งมั่นที่จะให้เกียรติการวิจัยอย่างละเอียดและความสำคัญทางวัฒนธรรมของเครื่องแต่งกายจีนในประวัติศาสตร์ เช่น เครื่องแต่งกายในสมัยราชวงศ์ถัง เราแปลสไตล์ทางประวัติศาสตร์เหล่านี้อย่างพิถีพิถัน ตั้งแต่การตัดเย็บที่หรูหราของชุดแขนกว้าง เป่า สู่รายละเอียดอันละเอียดอ่อนของ หยวนหลิง ปก, ในความทันสมัยที่ประณีต ฮั่นฝู เสื้อผ้า สำรวจคอลเลกชันของเราวันนี้และนำจิตวิญญาณอันยิ่งใหญ่ของยุคถังมาสู่ตู้เสื้อผ้าของคุณด้วยความแท้จริงและสไตล์.
